یادداشت های پراکنده

- ذهن اگر یاری کند، با "سرلوحه ها" ی امیرخانی اول بار اینجا آشنا شدم! چندی گذشت تا فرصت یاری کند که در هوای تفتیده ی نیمروزی تابستانی که بنا بر اقوال سررسیدها، سوم اولین ماه تابستان می خوانندش، انقلابی شوم^۱ و دست به جیب؛ که البته به مدد پایانه های الکترونیکی خرید، دیگر باید اصطلاح دست به جیب را هم تغییر دهیم! صرف نظر از محتوا، آنچه مرا جذب مغناطیس امیرخانی می کند، شهود لطیفی است که موج می زند در قلمش؛ حتی اگر مجموعه ی پراکنده نویسی های هفتگی اش باشد در لوح!

- [پس از زلزله ی بم] توی یکی از خانه ها مشغول کار بودیم و آوار را کنار می زدیم به دنبال مجروحان. توی حیاط چشمم به یک درخت نارنج افتاد. روی شاخه های درخت پر بود از نارنج های درشت. خانه ای که ما انسانها ساخته بودیم کاملا ویران شده بود، اما درختی که خدا ساخته بود، حتا میوه هایش هم نریخته بود [...] خانه ی انسان نمی داند که باید با لرزیدن طبیعت، او هم بلرزد، کاملا برعکس درختِ خدا...^۲

- دنیا خیلی کوچک است. کوچک تر از این که این آیت الله، حاج عبدالله را نشناسد... و حالا می فهمم که چیزی هست در عالم که اهلش را به هم وصل می کند و من هنوز گرفتار آن نخ تسبیحم. همان پیوندی که نه فقط اشقیا را، نه فقط مقامران را، نه فقط اوباش و اشرار را، نه فقط بازها و کبوترها را، که حتا آن سیصد و سیزده نفر را بدون آنکه یکدیگر را بشناسند، روزی در جایی گرد خواهد آورد.^۳

 _{۱. قابل ذکر نیست البته، که مراد از انقلابی شدن، توفیق حضور یافتن در راسته ی انقلاب است!}

_{۲. رضا امیرخانی، سرلوحه ها، مشهد: نشر سپیده باوران، 1387، ص 39}

_{۳. همان، ص30}

1. انتخاباتی که گذشت از چند جهت قابل تامل بود. مهم ترینش آنکه وجهه ی نگارنده در عدم حمایت چاربست از سیاسیون که چندیست برای این قلم به اعتقادی راسخ تبدیل شده، فرو ریخت! و ریشتر پس لرزه های این فروریختن به حدی بود که تنی چند از دوستان رسماً سیگنالیدند که: فلانی! تو دیگه چرا؟! در پاسخ شان تنها یک جمله گفتم: علت دارد!

2. دومی، اتفاقِِ مبارکِ آشنایی با تنی چند از رفقای اهل چت بود که به موجبش، به دایره ی دوستان -بطور اعم- و رفقای اهل فکر -بطور اخص- دو نفر اضافه شدند.

3. علی رغم آنکه به احمدی نژاد رای دادم و در حد وقت و وسع در تبلیغاتش شرکت جستم اما هیچگاه خود را طرفدارش^۱ نه دانسته ام و نه می دانم! چرایش با خودتان! اما از رای و عملی که انجام داده ام دفاع می کنم.

4. یک سری تحلیلهای چپندر قیچی مآبانه از جنس جریان شناسیهای کلان فرهنگی راجع به وقایع اخیر در ذهنم ریشه دوانده که اگر حسِِ طویل نویسیهای آنچنانی یاری کند قطعاً به سراغشان خواهم رفت!

5. صفحه ی 8 جام جم امروز، جالب انگیزناک بود.

6. بقول یکی از رفقایِ اهل دل و مهتابی قورت داده: دعا بفرمایید...

اللّهُم اجعَـل عواقِبَ اُمورنا خیراً...

این روزها و لابلای تک آیات و ادعیه های تکراری قنوتم، غلظت این جمله ی پنج کلمه ای، عجیب بالا رفته! نه! ذهنت به هیچ جا خط ندهد! سخن بر سر خودم است و آینده ام! خدا کند از یاد نبرم که در بعضی چیزها، ارزش ماندن، بیش است از رفتن! 

 اواخر حکومت علی(ع) است. روزگار آرام آرام جفایِ خود را به تنهاترین مرد خدا می نمایانَد و او روز به روز تنها تر می شود! خیلی ها تابِ تحمّل علی(ع) را ندارند! فرصت مناسبی است؛ نه؟! یکی از همینها -که اتفاقاً از کارگزاران علی(ع) هم هست- شاخکهایش می جبند و اوضاع را بر وفق مراد می بیند؛ حتماً مثل ما با خودش حساب و کتاب کرده که روزگار بر حکومت علی(ع) سخت گرفته و فعلاً او مصلحت نمی بیند که شعارهای سابقش را بدهد؛ خبر به علی(ع) رسید، آتش گرفت؛ شاید واژه ها به خوبی بازگو کنندة لهیبِ قلبِ علی(ع) نباشند؛ امّا چه کنیم که جز واژه چیزی نداریم:

با تمامِ توان اموال بیت المال را که سهم بیوه زنان و یتیمان بود، چونان گرگ گرسنه ای که گوسفند زخمی یا استخوان شکسته ای را می رباید، به یغما بردی! دشمنت بی پدر باد! گویا میراث پدر و مادرت را به خانه می بری! چگونه نوشیدن و خوردن را بر خود گوارا کردی در حالی که می دانی حرام می خوری و حرام می نوشی؟! از خدا بترس و اموال آنان را بازگردان و اگر چنین نکنی...با شمشیری تو را می زنم که به هر کس زدم وارد دوزخ گردید...به خدا سوگند اگر حسن و حسین چنان می کردند که تو انجام دادی، از من روی خوش نمی دیدند و به آرزو نمی رسیدند تا آنکه حق را از آنان باز ستانم و باطلی را که به ستم پدید آمده نابود سازم.(نهج البلاغه، نامه 41)

مبارزه با فساد یکی از پایه های اصلی حکومت اسلامی است؛ این روش امیرالمومنین(ع) است. امیرالمومنین(ع) از مردم ملاحظه نکرد؛ حتی از کسانی که از او توقع داشتند؛ ملاحظه نکرد. آنجایی که دید فساد وجود دارد، با آن مبارزه کرد. ما نمی توانیم مثل امیرالمومنین(ع) عمل کنیم، لیکن باید تلاشمان را بکنیم. نه اینکه اگر دستگاهی با فساد و مفسدی مقابله کرد، باز همان اهرمهای فشار به حرکت دربیایند و جنجال و هیاهو کنند و دست و پای کسانی را که در این راه حرکت می کنند بلرزانند.(مقام معظم رهبری، شانزدهم آذر 80، خطبه های نمازجمعه تهران)